WTO - 1

Na jaren onderhandelen is nu eindelijk de definitieve datum bekend geworden dat Vietnam lid wordt van de WTO, 11 januari 2007. Op de economie pagina's van de kranten is dit al jarenlang een terugkerend item. Veel werd er voorbeschouwd, veel werd er gegist, veel werd er geanaliseerd, maar nu wordt het langzamerhand tijd voor de Waarheid.

Zoals met bijna alle fundamenle wijzigingen heeft het het lidmaatschap, maar vooral de overgang, voor en nadelen. Ongetwijfeld zal het op lange termijn alleen maar voordelen opleveren. Eindelijk is het gedaan met de 'state owned companies', de onzinnige burocratische regels en vooral de ondoorzichtige import en export heffingen. In het algemeen zal de product en service kwaliteit sterk verbeteren omdat men heel goed in de gaten heeft dat in een wereldwijd concurerende economische structuur alleen diegenen overleven die wat kwaliteit betreft minstens aan een gemiddelde norm voldoen. De zwakkelingen vallen af.

Tot nu toe was kwaliteit niet een van de sterkste punten van de Vietnamese economie. In het land der blinden was eenoog nog steeds koning hier. Gelukkig hebben ze een buurman, China, die nu ook niet bepaald hoog scoort vwb kwaliteit, dus hoe het nog slechter kan weten ze ook. In gesprekken met Vietnamese consumenten hoor je heel vaak de de volgende rangorde... Japan, USA, Europa: goed, Vietnam: slecht, China nog veeeeel slechter.

Dit zie je heel goed terug in het nationale vervoermiddel, de 125 cc motobike. Honda, Yamaha scoren hoog en zijn ook het duurst, daarna heb je Korea en Taiwan. Vervolgens de echte Vietnamese bikes en als laatst de met Chinese onderdelen geassembleerde bikes. De Vietnamese bikes verkopen bijna niet, verouderd, slechte kwaliteit, geen styling. De Chinese bikes verkopen nog wel. maar de kopers laten een aantal onderdelen meteen vervangen omdat deze bij de uitgang van de showroom al op het punt van afsterven staan.

In een hoog tempo zijn het afgelopen jaar de 'state owned companies' gedeeltelijk geprivatiseerd en stuitte men al direct op het probleem dat een fors aantal alleen maar verliesgevend is. Inefficient, te veel personeel, niet marktgericht. Dit worden dus de afvallers alhoewel men tracht nog te redden wat er te redden valt. De bedrijven die overleven zullen nog wel een helse klus krijgen om hun structuur aan te passen aan een wereldwijde concurentie. Een voordeel hebben ze al wel, Vietnamesen zijn redelijk opgeleid en bereid om de handen uit de mouwen te steken als ze in gaten hebben dat het rendement niet in een of andere staatskas verdwijnt.

Durian

Natuurlijk kent iedereen Durian, een vrucht ter grootte van een kleine voetbal, groen, vol met scherpe stekels en een geur van 10 jaar niet gewassen voeten, met een op zich nog redelijke smaak...voorzover je een wasknijper op de neus vastzet.

Helaas, het is ook de naam van een Typhoon, die de afgelopen dagen dreigend op Vietnam afkwam en die inmiddels weer gepasseerd heeft. Nu is dit al weer de derde of vierde dit jaar, dus men is al wat gewend, maar voor het eerst sinds 1997 zou dit onheil niet door het centrum maar door het zuiden gaan trekken. Op de website bij info had ik na de laatste typhoon een 'storm waarschuwing' link opgenomen, dus konden we dagelijks volgen waar deze windpiraat zou gaan landen. Het woord 'afbuigen' had ik in de loop der jaren al redelijk vaak opgevangen in relatie met typhoons dus de forecast nam ik niet al te serieus. Op maandagochtend 9 uur leek het er op dat dit onheil midden op Nha Trang zou afstevenen, zo'n 450 km ten noorden van Saigon, en ons dus bovenlangs zou gaan passeren. Het woord afbuigen was ik nog niet tegengekomen. Op maandagmiddag 3 uur ontdekte de orkaan dat afbuigen mogelijk was en zette koers naar Phan Thiet, zo'n 200 km boven Saigon en zouden we redelijk wat wind gaan krijgen hier.
Om 11 uur s'avonds nog steeds hetzelfde, maar om 5 over 11 kreeg Durian nog meer zin in afbuigen en besloot eerst maar een tijdje de kust langs te trekken en onder Saigon aan land te gaan. We kwamen al redelijk dicht bij het centrum te zitten.
De volgende dag (dit alles was een forecast voor 12 uur) zocht ik opnieuw het windgevaar op en bleek Saigon weer redelijk aan de buitenrand van de orkaan te liggen. Dit alles resulteerde in bijna geen wind en een lichte bui in het hart van Saigon.

Inmiddels kwamen de berichten uit het zuiden al binnen en zag het er redelijk slecht uit daar. Voor de zekerheid hadden we een stel uit de Bermuda's die een Mekongtour wilden doen op die dag aangeraden dit beter niet te doen. Ze wisten nog van niks, maar echt onder de indruk waren ze ook niet. Typhoons in de Bermuda's zijn een redelijk normaal verschijnsel, maar om nu geraakt te worden door rondvliegende golfijzeren daken was vragen om een guillotine test, dus ze bleven toch maar hier en zijn inmiddels richting Muine vertrokken om de restanten van het strand aldaar op te zoeken.

Omdat ze achteraf toch wel blij waren met het advies om niet te gaan werd ik uitgenodigd voor een diner. Ik liet het aan hun over om een menu uit te kiezen, en dit resulteerde in rijst en noodles als voorgerecht en hutspot! als hoofdgerecht, een echte Durian combinatie.