Koffie

Hierbij uw getuigschrift behorende bij de vorige cusrsus, dit keer in de vorm van een foto. Maar u bent pas echt geslaagd indien u zonder beven naar deze foto kunt kijken. Let wel, dit is dus geen geschikt moment om over te steken.

Vast patroon iedere morgen is het op een terrasje doornemen van de lokale engelstalige krant, natuurlijk met een bijbehorend glas koffie. Een glas, koppen worden bijna niet gebruikt. De koffie wordt ter plekke bereid in het glas. Er gaat wat gemalen koffie in een alluminium houder met gaatjes aan de onderkant, heet water erop en een deksel en het druppelen kan beginnen. De grootte van de korrel en het gaatje bepaalt de doorlooptijd. Een paar weken terug telde ik 1 druppel per 60 seconden en met wat snel hoofdrekenen kwam ik er uit dat ik tegen de avond terug kon komen om het op te drinken. De serveerster begreep eerst niet wat ik bedoelde nadat we gezamelijk naar een niet druppelende kop koffie zaten te staren, maar nadat ik begon te juichen bij de eerstvolgende druppel en een overwinningsgebaar maakte ging er een lampje branden. Er werd prompt een nieuw glas gebracht en nadat deze met een redelijke frequentie begon te druppelen gingen beide parijen tevreden uit elkaar.

Hoe smaakt het... Tsja, het heeft mij maanden gekost om te wennen aan het feit dat een koffielepeltje en Vietnamese koffie een zeer innige relatie hebben. Het lepeltje weigert soms om tegen de rand van het glas aan te leunen en blijft vrolijk rondkijkend in het midden staan. De italianen met hun espresso kunnen hier nog wat van leren. De smaak is dus sterk, sterker, sterkst en zou er nog een extra overtreffende trap bestaan van het woord sterk, valt de koffie daar moeiteloos in te plaatsen. Uitgebreide research, ik las toevallig een artikeltje ergens, gaf een van de oorzaken. Het schijnt dat 80% van de wereldmarktkoffie gemaakt is van Arabica bonen en 20% van Robusta bonen. En deze 20% komt bijna allemaal hier vandaan. Een van de verschillen tussen deze twee is het caffeine gehalte, Robusta is 2x hoger. Let goed op het woord 'schijnt', zit het tegen, is dit een volledig verzonnen verhaal. De echte reden is natuurlijk de verhouding koffie en water. Bijna overal neemt water de laatste plaats in. Een paar koffieshops hebben dit fenomeen ook ontdekt en zetten een kan heet water naast de koffie, ik maak daar dus dankbaar gebruik van.

Vanmorgen ging een van de artikelen in de ochtendkrant over de koffieexport. De overheid maakt zich zorgen over het feit dat van alle afkeurde koffie op de wereldmarkt, Vietnam hiervan 80% voor zijn rekening neemt. Hoofdoorzaak is het niet goed drogen van de bonen en het mengen van rijpe en niet rijpe bonen. Maar de oproep van de regering aan de koffieboeren om beter hun best te doen zal dit probleem natuurlijk snel oplossen.

Oproepen om iets te verbeteren is een van de sterke punten van dit kabinet, trouwens van alle vorige kabinetten ook. Het patroon is hetzelfde. Is er iets mis dan wordt je eerst uitbundig geprezen over wat anders, het ene schouderklopje na het andere wordt uitgedeeld, en vervolgens wordt opgeroepen om het toch op dit ene puntje wat beter te doen. Dit alles geladeerd met percentages tot 3 cijfers achter de komma. Ik vraag mij wel eens af hoe het kan dat 1 uur na een grote overstroming, regentijd, water, normaal patroon, de overheid weet dat 3452 huizen door het water zijn meegesleurd. Waarom niet 3451. Het kan niet anders dan dat het land bestaat uit 70 miljoen medewerkers van het ministerie van statistiek, met een razendsnelle sateliet internet verbinding naar de 6 mainframes in Hanoi. Toch een facinerend land.

Verkeer

Help... ze komen van alle kanten, zelfs van boven, zou een kreet kunnen zijn van een toerist in Saigon die voor het eerst probeert een straat over te steken. Machteloos voel je je, hoe overleef ik dit denk je. Oplossing: het is een truc, door iedereen te leren.

Bij deze start dus de cursus 'hoe overleef ik het verkeer in Vietnam'.
Allereerst vergeet dat die 125cc scooters hard rijden, een dame van 68 op de fiets in Holland gaat harder. (hoofdregel 'uitzonderingen zijn toegestaan'.)
Ik heb het zelf ondervonden toen een achteropzitter bij mij op de motor bij 30 al begon te roepen... zachter, zachter, terwijl ik juist dacht dat zo'n ding toch gemakkelijk 50 zou moeten kunnen halen in de stad. Ok, dus in de eerste fase van deze les hebben we angst voor 'scheurders' al redelijk kunnen onderdrukken.

Vervolgens, vergeet dat die scooters recht op je af proberen te rijden, ze zijn getraind in het achterlangs passeren. Dus zo gauw je de eerste stappen hebt gezet krijgt iedereeen een onbedwingbare neiging om achter je te komen. Waarschijnlijk is dit ontstaan in de periode dat het verkeer een beetje op gang begon te komen en men al snel merkte dat het voorlangs passeren van een voetganger, scooter of auto, door de voorwaartse beweging van deze tegenstanders, een gegarandeerde botsing zou inhouden. Hou nog steeds wel de hoofdregel in de gaten. Verder is het wel verstandig, vanwege de hoofdregel, om oogcontact te blijven houden met het verkeer dat op je af komt, maar ik denk zelfs dat een blinde in het algemeen zonder problemen, totaal spontaan, veilig kan oversteken. Probeer trouwens wel om pas te beginnen met lopen op het moment dat er een gaatje in het verkeer komt. Scooters, 16 rijen dik, in kolommen van 100 met een tussenruimte van een paar cm is geen geschikt tijdstip om het te proberen.

Dus u loopt nu rustig naar het midden van de straat, links kijkend en kijkt, aangekomen op de middenstip, direkt de andere kant op, zit er een gaatje, probeer dan rustig de overkant te halen.
Raak vooral niet in paniek, of ga rennen, dit is een garantie voor een onverwachte begrafenis. Zeker als u gaat rennen, verstoort u het zorgvuldig opgebouwde evenwicht tussen potentiele killers en slachtoffers.

Aangekomen aan de overzijde, wringt u het zweet uit uw shirt en gaat rustig ergens een cola drinken en u geestelijk voorbereiden op de onvermijdelijke terugtocht. Dit is het einde van deze les.

U zou eventueel nog de vervolgcursus kunnen gaan volgen 'motorisch voortbewegen in Vietnam', maar dan leert u zaken als: 'tegen het verkeer inrijden hoort', 'rood licht is mooi', 'voorsorteren is niet nodig', 'links een bocht omgaan doet u altijd via de kortste weg', '1 cm afstand tot de voorligger is zeer ruim', 'toeteren minstens 60x per minuut', en dit geheel zou dan rampzalige gevolgen hebben bij terugkomst in Nederland. Wilt u het toch volgen, is het tekenen van een vrijwarings verklaring verplicht.
Ikzelf heb deze cursus wel gedaan met als resultaat dat de motor nu al 3 maanden op stalling staat.

Regen?

Het is hier nu 16.50 ( 11.50 in Nederland) en er dreigt een redelijke donderbui. Meestal in de regentijd is dit hetzelfde patroon. S'ochtends zonnig en warm, een graad of 34, en s'middags zie je de donkere wolken aankomen en als de bui losbarst is het ook meteen goed raak. Een ondoordringbaar gordijn van regen met als garantie dat binnen 10 minuten de afvoerputten in de straat beginnen over te lopen. Het koelt dan direct af tot ongeveer 30 graden. Heb je pech en zit je ergens op een terras vlak bij zo'n put is het zaak om het wat hogerop te gaan zoeken. En zit het echt tegen dan staat er vervolgens 40cm water in sommige straten en ben je voorlopig gedwongen te blijven zitten waar je zit.

Wat rest is dan inschatten welke langsrijdende motobikes het zullen overleven. De moderne bikes zijn meestal het langst in staat om met water in de uitlaat te blijven rijden, maar de wat oudere zie je meestal al sputterend tot stilstand komen. Gelukkig zijn generaties Vietnamesen opgegroeid met het idee dat een forse bui hetzelfde is als zwemmen, doen ze ook vaak met kleren aan, dus men plonst vol goede moed het water in en begint te duwen. De doordauwers kijken ook niet op of om als een van de overlevenden met een rotgang vlak naast hun gewoon doorrijden met een horizontale fontein als resultaat. Het ergst zijn echter de auto's, die zijn blijkbaar waterproof en rijden rustig door, wel met gevolg dat 4 wielen een redelijk golfslag tot in de huizen kunnen veroorzaken.
In ons vorig kantoor hadden we daar wat op bedacht. Een stond op de uitkijk, de ander stond klaar met een dwijl, en op de 'watch out, car' kreet kon je dan vast beginnen te dweilen.
Helaas, het gezegde 'dweilen met de kraan open' komt waarschijnlijk hier vandaan.

First day of a new blog

Week 42, Tuesday
Just finished the daily newspaper and as normal find a lot of president did this and did that and told other people to do this and that... a lot of words. Also someone of the Cambodian government visited Vietnam for the 4'th time in a months to 'strengthen the ties between the 2 countries'. But the main headline today on page 1 was a report on the running activities of the National Assembly's Committee, as it was the main headline yesterday and the days before. Another news item was about the concern of some parents their kids getting anti biotics too often en too many. One women described a docter as being a programmed computer subscribing whatever they liked.
I noticed it myself a few weeks ago when someone from my staff went to a medicine shop to get something for a heavy headache. She came back with 3 different pills where i expected to have only one kind. Now i know why Vietnamese people always have a whole bag of pills when leaving a medicine shop. These shops get very rich i suppose.

The rest of the morning was as usual, a few sales promoting their hotel and a Spanish couple wanting some info about doing a short Mekong tour and a 3 day stay on Phu Quoc Island. As we donot sell within Vietnam we can give them a lot of information without any 'sales talk', and tourist like that as they hear a lot of salestalking all day long.

Breakfast

Net zoals miljoenen Vietnamesen ontbijt ook ik ergens buiten de deur. Terwijl zij achter de soep, noodles of rijst zitten doet mij dit teveel denken aan avondeten en probeer ik iets met brood te vinden. Door de franse invloed cq bezetting in het verleden zijn ze hier in staat om baquettes en pistoletjes te maken die in niets onderdoen voor wat je in Nederland kan krijgen. Er is echter 1 groot verschil. Zou je een Nederlands en Vietnamees pistoletje op de weegschaal leggen, wat je nooit zou doen natuurlijk, dan schat ik dat de Vietnamese variant minder dan de helft weegt dan de Nederlandse pistolet.
Lucht, lucht en lucht zit er in, maar de smaak is vergelijkbaar.

Ook de sandwich shop vindt je hier vollop, maar dan op z'n Vietnamees. In de ongeveer 200m lange straat waar ik zit zijn er ongeveer een stuk of 10 kleine vitrines op straat met Bahn, brood dus. Allemaal verkopen ze hetzelfde. Pistoletje met smeerkaas, makreel in tomatensaus, plakjes 'cheddar' kaas en het meest bekend..... de Bahn Mi Tit, te vertalen als broodje vlees. Wat zit erop...een ondefinieerbare pate als basis, dan een paar plakken kippenvlees, ham en dan als laatste wat komkommer, tomaat, sla, verse koriander en als het tegenzit te veel rode verse peper. Zo rood en zo vers dat je mond in brand staat. In het begin had ik mij aangewend om dit rode vuur er zorgvuldig uit te peuteren, een keer in brand staan was genoeg voor mij, maar nadat ze over waren gegaan naar lichtgroene peper en ik die dus nooit meer terugvond tussen de sla en komkommer, brand nummer twee was het gevolg, probeer ik ze nu duidelijk te maken het er niet meer op te doen. Ik vertrouw het echter totaal niet, dus volg het vullingsproces zorgvuldig en zo gauw ze een greep proberen te doen in de bak met pepers 'spring' ik er tussen, met veel gelach als resultaat.

Wat ik ook niet doe is gebruik maken van die 10 broodstalletjes in de straat. Volgens mij is het onmogelijk om zonder darmschade vlees te eten dat al een tijdje in de zon ligt te bakken, ik begin daar dus niet aan en heb om de hoek van de straat een soort snackbar gevonden, binnen dus, waar het in een koelvitrine ligt. Als trouwe klant beginnen ze al te smeren als ze mij aan zien komen. Dit hele verhaal kost dus 6000VND, omgerekend 31 eurocent. Nu eet ik natuurlijk niet iedere dag een broodje vlees vlak na het opstaan, maar een gebakken ommelet op de nuchtere maag is ook niet alles. Pistoletje met jam of kaas blijft dan over.

Ondertussen zijn ze 1 van de 2 airco's aan het vervangen hier en de temperatuur loopt inmiddels op tot 32 graden. Dat vervangen gebeurde mij wat te vaak dus heb ik opgezocht hoe een airco precies werkt. Ik weet nu dat een airco bestaat uit 6 componenten en kon eindelijk na laten vragen welke van de 6 kapot was dat ze een hele airco moeten vervangen. De fan dus, en op mijn vraag waarom ze dan niet alleen de fan vervangen was het antwoord dat voor dit type airco er geen nieuwe onderdelen meer beschikbaar zijn. Dat verklaart dan ook meteen waarom de tweedehands fan die er 2 maanden geleden in is gegaan nu dus weer kapot is. Voor de zekerheid heb ik wel laten bevestigen dat voor de vervangende airco nog voldoende nieuwe onderdelen beschikbaar zijn. Ik zal vast wel weer wat nodig hebben over een paar maanden. Door de warmte is iedereen naar boven gevlucht, watjes die Vietnamesen, en ik ga weer wat doen.